വൈശാഖ സന്ധ്യകൾ

വൈശാഖ സന്ധ്യകൾ

വൈശാഖ സന്ധ്യകൾ നിറമ്പകർന്നീടുന്ന

വാനങ്ങൾ തിരി തെളിച്ചിറങ്ങിടുമ്പോൾ

വൈകുണ്ഠമാകുമെൻ ഗുരുവായൂപുരത്തിൽ

വൈകാതങ്ങാരതി,യുഴിഞ്ഞിടുന്നു

വർണ്ണനാതീതനായ് നിന്നുവിളങ്ങുന്ന

വൈകുണ്ഠനാഥനെ കണ്ടുതൊഴുതിടാം

വരുംവാസരത്തിൽ അഴലൊന്നൊഴിച്ചിടാൻ

വേണുഗോപാലനെ കണ്ടു തൊഴാം

പീലികൾ ചാർത്തിയ തിരുമുടിയഴകിൽ

പൊന്നോടക്കുഴലൊന്ന് ചുണ്ടോടടുപ്പിച്ചും

പീതാംബരം ചേലിലരയിൽ തിരുകിയും

പിണച്ചൂന്നിനിൽപ്പാം  തൃക്കാ,ലിണകൾ തൊഴാം

രാധതൻ മനമതിലിന്നും ഒളിചിന്നും

രാജീവലോചനെ കാണേണമെന്നെന്നും

രാവേറെച്ചെല്ലുംവരെയാ തിരുനടയിൽ

രാധയായി നിന്നു നിൻനാമമുരുവിടാം

കണ്ണനെക്കാണുമ്പോഴേറുന്നൊരാഗ്രഹം

കണ്ടുകൊണ്ടേയിരിക്കേണമെന്നും

കമനീയ രൂപന്റെ മധുമാസ ദർശനം

കൈവരുത്തീടും വൈകുണ്ഠപ്രാപ്തി

  

- കലാവല്ലഭൻ

 

കണി കണ്ടിടുമ്പോൾ...

കണി കണ്ടിടുമ്പോൾ...

സ്വർണ്ണപ്രഭ മിന്നുന്നൊരോട്ടു,രുളിയിൽ

വർണ്ണങ്ങൾ ചാർത്തിയ ഫലങ്ങളായും

കരങ്ങൾ തുളുമ്പും നാണയക്കിലുക്കമായും

വരവായിടുന്നു വിഷുവൊരു വസന്തമായി

ഓർമ്മതൻ കൊമ്പിലായി പൂത്തുലഞ്ഞീടും

കാർവർണ്ണൻ തന്നുടെ കിങ്ങിണിയും

പാരാകെ കാഞ്ചന പ്രഭ വിടർത്തീടുന്ന

താരകങ്ങൾ ഒളിക്കും കൊന്നപ്പൂവുകളും

കരുണതൻ പനിനീരും പുകഞ്ഞിടുന്ന

ഉരുകിയൊലിക്കുന്ന ജീവിതച്ചൂടിലും

നെറുകയിൽ ചന്ദനക്കുളിരു പകരുന്നൊ-

രുറവവറ്റാത്തൊരു കണി, വെള്ളരിയും

വരുന്നൊരു കാലത്തിൽ നന്മയിലും

പരുപരുപ്പാർന്നൊരു ജീവിതസത്യം

തുറന്നു കാട്ടിത്തരാൻ, ചട്ടയിലാകെ

കൂർത്ത മുള്ളണിഞ്ഞൊരു ചക്കയാലും

പരിശുദ്ധി വെണ്മയിൽ പുതുവസ്ത്രമാക്കി,

പരമാർത്ഥം വെളിവാക്കിടും കണ്ണാടിയും

നിറവിനടയാളമാം സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളും

ഒരുക്കി കണി വെച്ചിരുന്നമ്മയാനാൾ

കൂരിരുട്ടിൽ പൊൻവെളിച്ചം വിതറി,യെൻ

കാർവർണ്ണനെ കണിയായി കാണിച്ചിടാൻ

മറച്ചൊരെൻ കണ്ണുമായെത്തുന്നെന്നമ്മയെ

മറനീക്കി കണ്ണാടിയിൽ കണി കണ്ടിരുന്നു

പാരിലൊരു ദൈവമായി കാണപ്പെടുന്ന

പറയാതെൻ പരിതാപം കണ്ടിടുന്നെന്നമ്മ

പരലോകം പൂകിയെന്നാകിലും  ഇന്നുമെൻ

പിറകിലണയുന്നു കണി കണ്ടിടുമ്പോൾ

-  കലാവല്ലഭൻ

........................................................

കശാപ്പുശാല

കശാപ്പുശാല

കുരുന്നുമനസ്സിൽ കിനാവു കാട്ടി

കുരുക്കിടുന്നീ പുതുയൗവ്വനത്തെ

തിരിവെളിച്ചത്തിലീയാമ്പാറ്റപോലെ

കരിച്ചിടുന്നൂ രക്തബന്ധങ്ങളേയും

തിളയ്ക്കുന്ന ചോരയുള്ളവിവേകിയെ

വളർത്തിയ കൈപോലുമറിഞ്ഞിടാതെ

തിളങ്ങുന്നൊരു കാഞ്ചന കൂട്ടിലാക്കി

തളയ്ക്കുന്നതാദർശ പൊയ്മുഖങ്ങൾ

ഏതോ കിനാക്കൾതൻ തേരിലേറി

പാതയൊരുക്കുമീ കോമരങ്ങൾ

പിറന്നോരു മണ്ണിനെ കശാപ്പുശാലയാക്കി

അരിഞ്ഞിടുന്നൂ കൂടെപ്പിറപ്പുകളെ

കൊയ്യുന്നു തലകൾ വിളകളായീ

കയ്യുകൾ യന്ത്രങ്ങളായിടുന്നു

ചോരപ്പുഴകൾ പെയ്തൊഴുകിടുന്നു

തീർക്കുന്നതജ്ഞാത ശക്തിതൻ കാമന

ചെയ്തു കൂട്ടുന്നതെന്തെന്നറിഞ്ഞിടാതെ

പെയ്തിറങ്ങീ നിഗൂഡമാമ്പൊയ്കയിൽ

ഏറിടുവാൻ വഴിയൊന്നുമേ തെളിയാതെ

ചേറ്റിലാഴുന്നൊരീ പാപിതൻ കാലുകൾ

കറപുരളുന്നൊരീ പാപിതൻ ജീവിതം

ഇരുളടയുന്നൂ, ശ്വാസം മുട്ടിടുമ്പോൾ

കരകയറ്റീടുവാൻ കാണ്മതില്ലാരുമേ

അറിയുന്നു പിണഞ്ഞോരബദ്ധങ്ങളും

മരണവും കൈവിട്ടകന്നിടുന്നു

കരളൊരു കല്ലാക്കി തീർത്തതല്ലേ

പരലോകം പൂകാനും വേണമിന്ന്

പരസഹായം ഇതെത്ര കഷ്ടം.

- കലാവല്ലഭൻ

………………………

പൂർണ്ണേന്ദുമുഖി

പൂർണ്ണേന്ദുമുഖി

(ഇവിടെ എനിക്കാവും വിധത്തിൽ ഒന്നു ചൊല്ലി നോക്കിയിട്ടുണ്ട്‌, കേൾക്കുക...)

എന്നുമൊളിമങ്ങാതെന്റെ മുന്നിൽ

വന്നു നിൽക്കുന്ന പൂർണ്ണേന്ദുമുഖി

ഊണിലുറക്കത്തിലേപ്പൊഴുമെൻ

മാനസത്തിൽ കുടികൊള്ളുവോളെ

അന്നുതൊട്ടിന്നോളമെന്നെ ഭ്രമിപ്പിക്കും

പൊൻവെളിച്ചം തൂകി നിൽപ്പാണു നീ

മിന്നും നക്ഷത്രങ്ങളേറെ തെളിഞ്ഞിട്ടും

വെണ്മതി നീ മാത്രമെൻചാരെയെത്തി

കൺകളാലെന്നിലാനാളം പകർന്ന്

മന്മനോ മുകുരത്തിന്നുൾത്തടത്തിൽ

കണ്മണിയെന്നിൽ കെടാവിളക്കായി

എണ്ണ പകർന്നു നിൽപ്പാണു ഞാനും

എന്നും തളിരിട്ടു നിൽക്കുന്ന നിന്നെയീ

കണ്ണുകളാലെ വിഴുങ്ങീടുമപ്പോൾ

വെണ്ണപോലുരുകേണമെന്നിട്ടുമൂറി -

യെൻ മേനിയിലാകെ പടർന്നിടേണം

കണ്ണിലും കരളിലും നീ നിറഞ്ഞാൽ

എണ്ണമില്ലാതുള്ളൊരോർമകൾ തൻ

മൺവീണകൾ മീട്ടി ഞാനിരിക്കാം

കണ്മണി നാദമായി നീയലിയൂ

-  കലാവല്ലഭൻ

…………………………..